عزيزي در اقصاي تبريز بود

شاعر : سعدي

که همواره بيدار و شب خيز بودعزيزي در اقصاي تبريز بود
بپيچيد و بر طرف بامي فگندشبي ديد جايي که دزدي کمند
ز هر جانبي مرد با چوب خاستکسان را خبر کرد و آشوب خاست
ميان خطر جاي بودن نديدچو نامردم آواز مردم شنيد
گريز به وقت اختيار آمدشنهيبي از آن گير و دار آمدش
که شب دزد بيچاره محروم شدز رحمت دل پارسا موم شد
به راهي دگر پيشباز آمدشبه تاريکي از پي فراز آمدش
به مردانگي خاک پاي توامکه يارا مرو کاشناي توام
که جنگاوري بر دو نوع است و بسنديدم به مردانگي چون تو کس
دوم جان به دربردن از کارزاريکي پيش خصم آمدن مردوار
چه نامي که مولاي نام توام؟بدين هر دو خصلت غلام توام
به جايي که مي‌دانمت ره برمگرت راي باشد به حکم کرم
نپندارم آن جا خداوند رختسرايي است کوتاه و در بسته سخت
يکي پاي بر دوش ديگر نهيمکلوخي دو بالاي هم برنهيم
ازان به که گردي تهيدست بازبه چندان که در دستت افتد بساز
کشيدش سوي خانه‌ي خويشتنبه دلداري و چاپلوسي و فن
به کتفش برآمد خداوند هوشجوانمرد شب رو فرو داشت دوش
ز بالا به دامان او در گذاشتبغلطاق و دستار و رختي که داشت
ثواب اي جوانان و ياري و مزدوزان جا برآورد غوغا که دزد
دوان، جامه‌ي پارسا در بغلبه در جست از آشوب دزد دغل
که سرگشته‌اي را برآمد مراددل آسوده شد مرد نيک اعتقاد
ببخشود بر وي دل نيکمردخبيثي که بر کس ترحم نکرد
که نيکي کنند از کرم با بدانعجب نايد از سيرت بخردان
وگرچه بدان اهل نيکي نينددر اقبال نيکان بدان مي‌زيند